Het boothuisdorp in het noorden van Kyoto dat de meeste reizigers nooit bereiken
Wie op zoek gaat naar verborgen Japan, belandt meestal op een plek die helemaal niet verborgen is. Ine is anders. Het dorp ligt aan de kust van de Japanse Zee, zo'n twee uur per bus ten noorden van Kyoto, in een baai die zo beschut en gebogen is dat het lijkt alsof het dorp er bewust voor koos om onbekend te blijven. Heel weinig buitenlandse toeristen komen hier. Wie er wel komt, gaat er doorgaans één keer naartoe en denkt er daarna jarenlang aan terug.
Wat Ine de reis waard maakt, begrijp je niet van foto's. Het dorp bestaat uit ongeveer 230 funaya: traditionele boothuizen die direct op het water zijn gebouwd, zodat vissers meteen vanaf de begane grond konden uitroeien. De zee is de vloer. Families leven al eeuwenlang op deze manier, en ze doen het nog steeds. Je loopt de smalle weg die de baai omringelt en kijkt uit over houten gebouwen met hun voeten in het water, netten die te drogen hangen aan leuningen, katten die slapen op stenen treden die nergens naartoe leiden. Het ziet er niet uit als een toeristische attractie, want dat is het ook niet.
De beste manier om Ine te zien is vanaf het water. Een rondvaartboot vertrekt vanuit de vissershaven en vaart langzaam door de binnenbaai, dicht genoeg bij de funaya om de nerven in het hout te zien en te zien hoe het water onder elk gebouw beweegt. Vanaf de weg heb je een mooi uitzicht. Vanaf het water begrijp je de hele logica van de plek: hoe de baai functioneert als één samenhangend systeem, hoe een vissersdorp zich organiseert rondom toegang in plaats van land. Die verschuiving in perspectief is de vaartprijs alleen al waard.
Ga er 's ochtends naartoe als je kunt. Het licht op de baai voor 9 uur is bijzonder mooi, en de rust verdwijnt zodra de dagjestoeristen van Amanohashidate rond het middaguur arriveren. Amanohashidate, de beroemde zandbank zo'n twintig minuten naar het zuiden, is de reden waarom mensen überhaupt naar dit deel van de prefectuur Kyoto komen. Ine ligt net ver genoeg voorbij die zandbank dat de meeste mensen de moeite niet nemen om door te rijden. Dat is jouw voordeel.
Er is één restaurant dat je moet kennen. Funaya no Yadoya serveert verse vis in een omgebouwd bootkuis, en er eten met de zee een meter onder het raam is het soort ervaring dat je doet afvragen waarom je zoveel tijd in steden doorbrengt. Reserveer van tevoren, zeker in het weekend, want het is klein en raakt snel vol.
Zonder auto vereist de reis wat planning. Vanuit station Kyoto neem je de sneltrein naar Miyazu, dan een lokale bus richting Ine. De totale reis duurt bijna twee uur per kant. Dat klinkt als veel, maar de kust van het schiereiland Tango die je vanuit de bus ziet, is werkelijk prachtig. De ongemakkelijkheid is ook precies de reden waarom Ine rustig blijft. Minder mensen nemen de moeite. Wie het wel doet, heeft het dorp grotendeels voor zichzelf.
Een lokale simkaart of eSIM is hier belangrijker dan op de meeste plekken. Het mobiele signaal in dit deel van de prefectuur Kyoto kan wegvallen, en je hebt betrouwbare kaarten en actuele busroosters nodig om niet gestrand te raken. De teruggaande bussen in de late middag rijden niet vaak, en er één missen is een echt probleem, geen kleine ergernis. Controleer de tijden voordat je Ine verlaat, niet pas als je al bij de halte staat.
Ine is niet spectaculair. Het geeft je niet de opwinding van een beroemde tempel of een drukke markt. Wat het je wel geeft, is het gevoel iets gevonden te hebben dat niet wachtte om gevonden te worden: een werkend dorp dat bestaat op zijn eigen voorwaarden en toevallig buitengewoon mooi is.
