De smalle bergpaden van Onomichi waar de meeste bezoekers achteloos langs lopen
De meeste mensen die in Onomichi stoppen, doen het verkeerd. Ze stappen uit de Shinkansen bij Shin-Onomichi, overstappen op de lokale lijn, stappen uit bij station Onomichi, kijken twintig minuten naar de zee, kopen een citroencake en stappen weer op de trein. Ze missen volledig waar het om gaat.
Onomichi is een havenstad in de prefectuur Hiroshima, gelegen op een steile heuvelflank boven het Onomichi-kanaal. De waterkant ziet er prima uit, maar de echte stad bevindt zich daarboven. Je bereikt die via een kabelbaan of, beter, te voet door een netwerk van stenen paden dat zo smal is dat twee mensen elkaar zijdelings moeten passeren. Deze paden zijn aangelegd voor een stad die ervan uitging dat mensen liepen en niet reden, en ze zijn sindsdien nauwelijks veranderd.
De kabelbaan zet je af vlak bij de top, waarna je naar beneden kunt dwalen. Dat is de verstandigste richting. Wat je daarboven aantreft is niet ingericht of bewegwijzerd. Er zijn tempels, en niet weinig: Onomichi telt er 25 in een opvallend klein gebied. Maar tussen en rondom die tempels liggen de paden zelf. Stenen muren begroeid met mos, houten huizen met bloempotten voor de deur, wasgoed aan lijnen, de geur van oud hout en ergens iets dat gebakken wordt. Katten slapen op warm beton of kijken je aan vanaf vensterbanken. Onomichi heeft een indrukwekkende kattenpopulatie, en de heuvel is hun thuis.
Het Tenmangu-heiligdom ligt hier ook, en het uitzicht vanaf de stenen trappen over de daken en naar de eilanden van de Seto Binnenzee is een van de mooiste vergezichten in het westen van Japan. Er worden geen kaartjes verkocht. Je klimt gewoon de trappen op.
Als je de Senkoji-kabelbaan omhoog neemt en het pad door Senkoji Park oostwaarts volgt voordat je afdaalt, duurt de hele ronde ongeveer anderhalf uur op een rustig tempo. Reken op meer tijd als je stopt, want dat moet je zeker doen. Bij de waterkant zit een koffiebranderij genaamd Onomichi U2, omgebouwd uit een fietsmagazijn, die het waard is om op het einde aan te doen. Het hele havengebied is de afgelopen tien jaar stilletjes en onopvallend gerenoveerd zonder te worden omgetoverd tot een themapark over zichzelf. Dat is zeldzamer dan het klinkt in Japan.
Vanuit Hiroshima kom je er gemakkelijk, in ongeveer 70 minuten met de lokale JR-trein, die valt onder de JR Pass. Vanuit Osaka of Kyoto ben je er zo'n tweeënhalf uur over. Onomichi werkt goed als tussenstop tussen Hiroshima en Fukuoka als je westwaarts reist, of als daguitstap vanuit Hiroshima als dat niet het geval is. De stad is klein genoeg om in een middag te begrijpen en interessant genoeg dat je het gevoel zult hebben dat je meer tijd nodig had.
Een praktische noot: de heuvelpaadjes zijn op sommige plekken oneven en steil. Comfortabele schoenen zijn hier belangrijker dan in de meeste Japanse steden. Bij regen worden de stenen paden glad, maar ze zien er ook buitengewoon mooi uit. De meeste tempels hebben overdekte gedeelten waar je het droge kunt afwachten terwijl je luistert naar het water dat van de dakpannen druipt.
Het bijzondere aan Onomichi is dat de stad geen drukte maakt om zichzelf. Er is geen één attractie om te fotograferen en te verlaten, geen toegangsprijs aan het hart van de ervaring. Het is gewoon een stad die nog steeds functioneert als een stad, op een heuvel, met katten en paden die de meeste reizigers op het Hiroshima-dagtrippcircuit nooit op het idee komen te beklimmen.
