Alleen eten in Japanse restaurants zonder je opgelaten te voelen
Een restaurant in Japan binnenstappen en één vinger opsteken om aan te geven dat je alleen bent, kan merkwaardig blootstellend aanvoelen. In veel landen wordt alleen dineren behandeld als een probleem dat opgelost moet worden. Japan is anders, maar je hebt wat context nodig om te begrijpen waarom, en om er echt van te genieten in plaats van je er doorheen te slaan.
Veel Japanse restaurants zijn bewust ontworpen voor solo-eters, niet als bijzaak. Ramenrestaurants hebben vaak barkrukken die naar de muur of de keuken zijn gericht, zodat je in alle rust kunt eten zonder dat iemand oogcontact met je maakt. Hetzelfde geldt voor veel sushibars, tonkatsu-counters en gyudon-ketens zoals Yoshinoya of Matsuya. Deze plekken gaan snel en niemand let op je. Je gaat zitten, bestelt, eet en vertrekt. Er zit een prettige efficiëntie in, zodra je stopt met verwachten dat het een sociale ervaring moet zijn.
De zin die je moet kennen is hitori desu (ひとりです), wat betekent: ik ben alleen of maar één persoon. Zeg het duidelijk als je aankomt en de meeste gastheren plaatsen je zonder gedoe. In drukke restaurants tijdens piekuren krijgen solo-eters soms voorrang op groepen, omdat je makkelijker te plaatsen bent. Alleen zijn is vaker een voordeel dan mensen verwachten.
Izakayas verdienen een aparte vermelding. Ze zien er aan de buitenkant sociaal uit, vol groepen, drukte en gedeelde gerechten, maar veel ervan verwelkomen ook solo-bezoekers, vooral aan de bar. Je kunt één klein gerecht tegelijk bestellen, een biertje nemen en de keuken bekijken. Het is een van de meest ontspannende manieren om een avond alleen in Japan door te brengen. Als je binnenkomt en de gastheer er onzeker uitziet, vraag dan gewoon om カウンター席 (kauntaa seki), wat barzitting betekent. Dat lost het meestal op.
Staande bars en staande soba- of udonzaken lossen de zitplaatsvraag volledig op. Je pakt een plek aan de balie, bestelt bij een automaat of aan een medewerker, en eet staand naast locals die tijdens hun lunchpauze precies hetzelfde doen. Niemand talmt. Niemand merkt je op. Deze plekken zijn overal te vinden bij treinstations en ze zijn meer waard dan de meeste toeristen beseffen.
De plekken die echt ongemakkelijk kunnen aanvoelen zijn familierestaurants met hokjesopstelling bedoeld voor groepen, of kleine familiaire tentjes waar de eigenaar misschien in het Japans een praatje probeert te maken. Beide zijn eigenlijk prima als je je er ontspannen in overgeeft. Een klein lokaal restaurant waar de eigenaar probeert te kletsen, levert je vaak het beste eten op dat je in Japan zult hebben. Je hoeft geen Japans te spreken om warmte over te brengen. Wijzen, knikken en een oprechte glimlach doen wonderen.
Iets praktisch dat echt helpt is een dataverbinding, zodat je de camerafunctie van Google Translate kunt gebruiken op menu's. Alleen reizen in Japan betekent veel kleine momentjes waarop je iets staat te lezen, probeert te begrijpen en hoopt dat je hebt besteld wat je dacht te bestellen. Betrouwbare mobiele data is niet spectaculair, maar het verandert hoeveel zelfvertrouwen je hebt bij het nemen van beslissingen alleen. De Japan eSIM-abonnementen van Gomobly zijn het waard om al in te stellen voordat je landt, zodat dit één ding minder is om bij aankomst te regelen.
Alleen dineren in Japan is echt een van de geneugten van hier solo reizen. Je eet op je eigen tempo, bezoekt plekken die met een groep onpraktisch zouden zijn, en je valt het eten en de ruimte veel meer op als er geen gesprek is om je af te leiden. Het is niets om je doorheen te werken. Het is iets om naar uit te kijken.
